Archiwa kategorii: Wyposażenie

Meble

meble styloweMeble – sprzęty, zwykle przenośne, stanowiące najważniejszą część wyposażenia wnętrza mieszkalnego, wykonywane
najczęściej z drewna i materiałów drewnopochodnych oraz metalu, wikliny, tworzyw sztucznych. Wyróżnia się meble skrzyniowe (szafy, komody, kredensy, stoły) oraz szkieletowe, często wyściełane lub wyplatane (krzesła, łóżka). Meble mogą być proste lub rzeźbione (np. tzw. meble gdańskie), zdobione dekoracją z tego samego materiału, najczęściej z drewna (intarsja) lub z innego materiału (inkrustacja), bywają też z dekoracją malarską (np. malowane skrzynie krakowskie). We współczesnych mieszkaniach spotyka się najczęściej m. wykonane fabrycznie, z materiałów drewnopochodnych i tworzyw sztucznych, z okładzinami drewnianymi (np. fornir) o powierzchniach matowych, politurowanych lub lakierowanych.

Meble produkowane są często w zestawach o określonym przeznaczeniu -meble kuchenne, komplety wypoczynkowe, regały na książki, komponowane często w tzw. meblościanki. Obok mebli produkowanych fabrycznie istnieją także meble stylowe oryginalne, które określa się nazwami w zależności od czasu ich powstania, np. meble z XIX w. -w stylu empire, Księstwa Warszawskiego, biedermeier; z przełomu XIX i XX w. – secesyjne oraz meble stylowe wykonywane współcześnie (np. ze znanej wytwórni w Henrykowie, wreszcie meble ludowe – oryginalne (wykonywane przez rzemieślników) lub stylizowane (np. z warsztatów Cepelii).

Ceramika

ceramikaCeramika
wyroby użytkowe i dekoracyjne, uformowane i zdobione w sposób artystyczny z masy zawierającej jako podstawowy składnik glinę, a następnie wypalane w piecach ceramicznych. Wyróżnia się m.in. wyroby: garncarskie (np. ludowe siwaki ze wschodnich rejonów Polski czy szkliwiona c. kurpiowska, często zdobiona dekoracją malarską), fajansowe (np. z Włocławka, o stylizowanych wzorach kwiatowych), kamionkowe (np. z Bolesławca), porcelanowe (np. z Ćmielowa). We wnętrzu mieszkalnym ceramika może znaleźć zastosowanie jako element dekoracyjny eksponowany na ścianach (talerze) czy półkach (dzbany), a także jako naczynia na rośliny ozdobne – cięte i uprawiane oraz jako drobne przedmioty użytkowe.

Tkaniny dekoracyjne

Tkaniny dekoracyjneTkaniny dekoracyjne – wyroby tkackie powstałe ze splecenia na warsztatach ręcznych lub mechanicznych dwóch szeregów prostopadłych do siebie nici (lnianych, wełnianych, bawełnianych, metalowych, współcześnie również z tworzyw sztucznych); nici biegnące wzdłuż nazywa się osnową, poprzecznie – wątkiem. Tkaniny dekoracyjne mają przeważnie wzory ornamentalne, często wykończone ozdobnym obramowaniem o ornamencie ciągłym (bordiurą), niekiedy dodatkowo frędzlami. Służą do ozdoby podłóg, ścian lub mebli (także jako obicia). Do tkanin dekoracyjnych należą: kobierce (dywany)-tkaniny jednostronne, po prawej stronie puszyste (gęsty „las” krótko przyciętych nici lub pętelek), po lewej gładkie (usztywnione podłoże – osnowa), z wełny, jedwabiu lub włókien sztucznych, dawniej tkane wyłącznie na warsztatach ręcznych, obecnie najczęściej maszynowo, o różnych kształtach (prostokąty, owale, sześciokąty itp.), wielobarwne, o wzorach tradycyjnych, orientalnych – geometrycznych i kwiatowych (wykończonych bordiurą) i współczesnych (np. abstrakcyjnych). Kobierce są używane we wnętrzu przede wszystkim do wykładania podłóg, rzadziej do dekoracji ścian; gobeliny (tapiserie, arrasy) -tkaniny jednostronne, wykonane głównie z wełny (dawniej łączonej z jedwabiem oraz srebrnymi lub złotymi nićmi, dziś z sizalem i włóknem szklanym), tkane na wzór obrazów (według przygotowanych wcześniej wzorów), „malowane” kolorową przędzą jak obraz farbą. Technikę gobelinową wykorzystuje się też do wyrobu tkanin obiciowych o tradycyjnym wzornictwie. Gobeliny służą przede wszystkim do dekoracji ścian mieszkania; kilimy — tkaniny dwustronne, wykonane z wełny (osnowa wełniana lub lniana), kolorowe, wzorzyste, o prostych ornamentach, najczęściej o motywach geometrycznych i roślinnych, wykończone bordiurą. Kilimy należą do najstarszych tkanin, znanych już w starożytności, popularne w sztuce ludowej. Kilimy są stosowane we wnętrzu do dekoracji ścian, rzadziej podłóg (z uwagi na ich słabszą od kobierców konstrukcję) oraz jako nakrycia na meble; makaty – tkaniny dwustronne, wyrabiane z jedwabiu, przetykane złotymi lub srebrnymi nićmi, rzadziej haftowane, o stylizowanych wzorach roślinnych lub geometrycznych, służą do ozdoby ścian i jako nakrycia na meble; pasiaki – tkaniny dwustronne, wykonywane z wełnianego (tzw. wełniak) lub bawełnianego (tzw. kanefos) różnobarwnego wątku na niewidocznej lnianej osnowie, o poprzecznym pasowym ornamencie, wykorzystywane często jako nakrycie na łóżko lub jako element ubioru wiejskiego. W Polsce najsłynniejsze są pasiaki z regionu łowickiego; patchwork (czyt. peczuork), zszywanka – tkanina jednostronna, powstała w wyniku zszycia różnobarwnych wzorzystych skrawków różnych tkanin. Łączy się gładkie tkaniny o różnych barwach, o odpowiednio dobranych deseniach lub podobnej fakturze. Zszywa się prostokąty, kwadraty lub romby. Klasyczne zszywanki składają się z trzech warstw: wierzchniej – dekoracyjnej, środkowej – ocieplającej oraz spodniej – podszewkowej. Wszystkie trzy warstwy przepikowuje się razem, jak kołdrę. Zszywanki eksponuje się na podłodze; jednowarstwowe mogą służyć jako nakrycia mebli.